19 Şubat 2010
Evet, biri var…
Biri var… Belki bana çok uzak belki de benliğim kadar yakın. Evet ve nihayet birisi var. Yüreği sonsuz sevgi dolu, çok cana yakın ve insanlara sevdalı… Bütün bu güzelliklere rağmen yine de yüreği bazen ağlamaklı… Aslında bilmiyor, onun o güzel gözlerinden dökülen dünyanın en güzel, sevinç ve sevda gözyaşları olduğunu… Sana ağlamak kötüdür diyemem. Bazen ben de ağlıyorum. Yağmur yağıyorsa ve bir de yalnızken gözlerim buğulanıverir. Uzaklara bakarken Öylece duygulanıveririm işte. Bir insanı; yani bir çiçeği düşünürken bilmelisin ki, bir nehir gibisin. Nereye baksam oraya akıyorsun. Aktığın her yeri, sonsuz sevginle yakıyorsun. Bir de beni düşün, beni! Her an içimde bir volkan gibi patlıyorsun. Hayatta en zor şey sevgi ve hasrettir biliyor musun? Gökyüzü neden bu kadar gizemlidir? Ve biliyor musun okyanus neden bu kadar derin ve serindir? Neden rüzgar ara sıra çıkıverir? Neden kuşlar özgürce uçabilir? Ben biliyorum ve hala öğreniyorum. Evrende her şey birbirine sevdalı ve hasret içindedir. Hiçbir insanı menfaat için sevmedim ve hiçbir şeyi dürüstlüğe değişmedim. Biliyorum sen de benim gibisin. Yani ben senim, sen de bensin. Özgür bırak duygularını… Nereye gitmek istiyorsa oraya gitsin…
Yazar: Hüseyin AKKUŞ