Duyguların Birleştiği Yer

baktim.. goremedim.. sonu olmayan gecelerden aci bir nefes cektim cigerlerime..
sordum.. bulamadim.. yarini olmayan her gune lanet ederken sensiz sarildim hayaline..
sustum.. agladim.. engelleri ust uste koyupta yikmak isterken dermansiz kaldim caresizce..
bikmadim.. usanmadim.. kimseyi gormeyen gozlerime mil cekilmek istenirken dokunmak istedim tenine..
sevdim.. sevdim.. virane gonlume bir kelepce vurulmusken yemin ettim bir daha geri donmemeye..!!…

Dünya ‘da aşktan öte ne vardır ki? Birini sevmek ona bağlanmak kadar güzel birşey…Birde buna karşılık gelirse herşeyden özel herşeyden güzel bir hal alır dünyamız.Ama sevmenin ve sevilmenin değerini bilmek gerekir.Aşk aşk aşk…Sevmek güzel şey fakat sevildiğin yerde de sevilmek inanılmaz güzeldir.Herkes sevemez ya da sevebilir ama herkes sevemeyebilir.Siz siz olun sevmediğiniz kimseye ‘Seni Seviyorum’ demeyin onların umudunu kırmayın belki de sahip oldukları tekşey umuttur…

Biri var… Belki bana çok uzak belki de benliğim kadar yakın. Evet ve nihayet birisi var. Yüreği sonsuz sevgi dolu, çok cana yakın ve insanlara sevdalı… Bütün bu güzelliklere rağmen yine de yüreği bazen ağlamaklı… Aslında bilmiyor, onun o güzel gözlerinden dökülen dünyanın en güzel, sevinç ve sevda gözyaşları olduğunu… Sana ağlamak kötüdür diyemem. Bazen ben de ağlıyorum. Yağmur yağıyorsa ve bir de yalnızken gözlerim buğulanıverir. Uzaklara bakarken Öylece duygulanıveririm işte. Bir insanı; yani bir çiçeği düşünürken bilmelisin ki, bir nehir gibisin. Nereye baksam oraya akıyorsun. Aktığın her yeri, sonsuz sevginle yakıyorsun. Bir de beni düşün, beni! Her an içimde bir volkan gibi patlıyorsun. Hayatta en zor şey sevgi ve hasrettir biliyor musun? Gökyüzü neden bu kadar gizemlidir? Ve biliyor musun okyanus neden bu kadar derin ve serindir? Neden rüzgar ara sıra çıkıverir? Neden kuşlar özgürce uçabilir? Ben biliyorum ve hala öğreniyorum. Evrende her şey birbirine sevdalı ve hasret içindedir. Hiçbir insanı menfaat için sevmedim ve hiçbir şeyi dürüstlüğe değişmedim. Biliyorum sen de benim gibisin. Yani ben senim, sen de bensin. Özgür bırak duygularını… Nereye gitmek istiyorsa oraya gitsin…

Yazar: Hüseyin AKKUŞ

Hêlin’im…
Yaban güvercinim,
Bilinmez yarınlarımın şafağı,
Yarını dünlerde kalmış, kara yazmalım,
Ve boran kuşum..
Kardelen çiçeğim benim.
Ne zaman bir aşk düşünsem;
Sonu hüsran, uçurum…
Ayaklarının izi vardır orada.
bir kez olsun yalnız,
çığlığını duysam,
yüreğinden,
şiirini dinlesem.
Dağlarımın kızısın sen.
Belki tarihsin,
Bir çığlıksın belki, namussuz düzene.

Hêlin’im…
Yaşanmış en acı aşkların ifadesi,
Bilinmez vadilerin çağlayanı,

Gözlerin okunacak en güzel kitap,
Bin yıllık umut birikmiş sanki;
Kirpiklerin ağır kalkar.

Nedeni asla sorulmamış mahzun duruşunun.

Hêlin’im…
Yaşanılmayası zamanları dinlemek gözlerinde
Ve ağlamak…
yaban güvercinim,
kardelen çiçeğim benim.

Ne vakit yüzünü dönsen gözlerime,
Nice yaşanılmamış çocukluk,
Mahvedilmiş nice gençlik,
Ve acımasızca atılmış darbeler bağrışır,
tertemiz alnında…
Belki sen de haketmişsindir
kimbilir…
İnsanca su içmeyi…
Hemde ellerin titremeden tutup bardağı.
Gözlerin korkmadan, kana kana içmeyi.
Yüzünde bin yıldır saklı o güzellik.
Bir çocuğa gülümser gibi dünyaya gülümsemeyi;
tarih boyunca özledi gözlerin.
Bir bahar da sen yaşa be güzelim.

Hêlin’im….
sıcaklığım,
kara yazmalım,
kardelen çiçeğim benim…

Babam öleli 12 yıl olmuştu ve ben 20 yaşına geldiğimde babasız olmanın acısını artık çok daha iyi anlıyordum.
Annemle birlikte küçük ama mutlu bir dünya kurmuştuk kendimize. Mevsimlerden bahardı, sokaklarda parklarda dolaşıyordum.
Bu bahar daha bir coşkulu hissediyordum kendimi. Birçok arkadaş edinmiştim. Mehmet,Can Canı ‘ın kuzeni Merve ve daha birçoğu…
Her gün belirli saatlerde buluşup eğlenceli dakikalar yaşıyorduk. Onlarla o kadar eğleniyordum ki işe dahi gitmiyordum. (Devamı)