Duyguların Birleştiği Yer

“Bebeğimi görebilir miyim” dedi yeni anne. Kucağına yumuşak bir bohça verildi ve mutlu anne, bebeğinin minik yüzünü görmek için kundağı açtı ve şaşkınlıktan adeta nutku tutuldu! Anne ve bebeğini seyreden doktor hızla arkasını döndü ve camdan bakmaya başladı. Bebeğin kulakları yoktu… Muayenelerde, bebeğin duyma yetisinin etkilenmediği, sadece görünüşü bozan bir kulak yoksunluğu olduğu anlaşıldı.

Aradan yıllar geçti, çocuk büyüdü ve okula başladı. Bir gün okul dönüşü eve koşarak geldi ve kendisini annesinin kollarına attı. Hıçkırıyordu. Bu onun yaşadığı ilk büyük hayal kırıklığıydı; ağlayarak (daha fazla…)

amanın içinde geçmişin kendisinde biraz kızgın biraz yorgun bir çoban varmış. Yine bir gün koyunlarıyla beraber dağlarda gezerken güneşin bunaltıcı sıcağı ve dağ tepe gezmenin verdiği yorgunlukla bir söğüdün altına oturur ve başlar kavalını çalmaya. Kavalından dökülen nameler ilerde büyük bir sanat eserinin öncülüğünü etmektedir. Kavalını çalarken uykusu iyice bastırmıştır ama uyursa kuzuların başına bir hal geleceğinden korktuğu için uyuyamamaktadır. Uyuyamasa da hayal kurmaya başladığı sırada sıcağın ve yorgunluğa dayanamayıp uyuyakalmıştır. (daha fazla…)

Artık demir alma günü gelmişse zamandan,
Meçhûle giden bir gemi kalkar bu limandan.
Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol.
Rıhtımda kalanlar bu seyâhatten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli,
Bîçare gönüller! Ne giden son gemidir bu!
Hicranlı hayâtın ne de son mâtemidir bu!
Dünyâda sevilmiş ve seven nâfile bekler;
Bilmez ki giden sevgililer dönmiyecekler.
Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,
Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden.

Yahya Kemal BEYATLI

Artık dayanamıyorum yokluğuna göre dönecek misin bana yine eskisi gibi alacak mısın beni kollarına unutamıyorum seni anla, yanıyorum aşkınla beni aşkından mahrum bırakma özledim seninle geçen o güzel günleri bu yaralı kalbimle beni sensiz bırakma, hani bana seni seviyorum derdin ya bir tanem dudaklarından dökülen o sözler hala aklımda, bu kalbim senden bir başkasını asla istemez ve yar diye sevemez ne olur beni yine sevsen emin ol ki seni bir daha üzmem, ben yokluğunda anladım ki hayat hep yalanlardan ibaret sensin benim için tek gerçek dön artık bana yalvarıyorum sana alışamıyorum yokluğuna bir kere olsun anlasan şu kalbimi senin için atıyor her an, olmuyor aşkım olmuyor sensiz nefes bile alamıyorum artık dayanacak gücüm kalmadı yine sesleniyorum sana dön bana…

Gül yüzünden hiç tebessüm eksilmesin
Ümit dolu bak o güzel gözlerinle dünyaya
Lafta kalmasın sevgin göster bana her zaman
Canıma can kat aşkınla solmasın bu yüreğim
Aşkımı hiçbir zaman sorma çünkü uğrunda ölecek kadar çok
Ne olursa olsun seni hiç yalnız bırakmam bunu da bil gül yüzlüm..

Güzelliğin dünyadaki bütün güzelliklerden daha fazla
İçtenliğin beni sana hayran yapan
Zerafet dersen başkalarında aramam
Eş dersen senden başkasını tanımam
Mutluluğu senden tattım bir başkasında asla tadamam…