Duyguların Birleştiği Yer

Artık demir alma günü gelmişse zamandan,
Meçhûle giden bir gemi kalkar bu limandan.
Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol.
Rıhtımda kalanlar bu seyâhatten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli,
Bîçare gönüller! Ne giden son gemidir bu!
Hicranlı hayâtın ne de son mâtemidir bu!
Dünyâda sevilmiş ve seven nâfile bekler;
Bilmez ki giden sevgililer dönmiyecekler.
Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,
Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden.

Yahya Kemal BEYATLI

Kıza bir partide rastlamıştı.. Harika birşeydi. O gün peşinde o kadar delikanlı vardı ki.. Partinin sonunda kızı kahve içmeye davet etti. Kız parti boyu dikkatini çekmeyen oğlanın davetine şaşırdı, ama tam bir kibarlık gösterisi yaparak kabul etti. Hemen köşedeki şirin kafeye oturdular. Delikanlı öyle heyecanlıydı ki, kalbinin çarpmasından konuşamıyordu. Onun bu hali kızın da huzurunu kaçırdı.. Devam et »

Devam et »

Bir rüzgarın tam ortasında buldum kendimi
Aşkın o kavurucu ateşinde yaktın yüreğimi
Gözlerinle bağladın kendine bu yalnız kalbimi
Sardın kollarına masum bir çocuk gibi

Ben aşkın nasıl duygu olduğunu seninle öğrendim
Her geçen günümde yeni bir çiçek gibi filizlendim
En güzel anları en güzel dakikaları seninle tattım
Ben sana büyük bir tutkuyla bağlandım

Şimdi senden uzakta hasretinle yaşıyorum
Her geçen günümde sana daha çok bağlanıyorum
Özleminle yaşamaya çalışıyorum
Seni bir an değil her gün hatırlıyorum..

15/03/2008

Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez…. Biri tıpta okuyordu, öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı duraktan, aynı otobüse bindiler. Gençtiler, çok genç…

Birbirileriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başardılar. İkisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse, kız ise ablasında…. Sırf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden çıkıp, şehrin öbür ucundaki o durağa,onların durağına geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre sonra…Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem
de çok mutlu… Bazen işsiz, bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı kenetlenmişti ki yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarında da hep mutluydular. Zaman aşımına uğrayan, alışkanlıklara yenik düşen, banka hesabında para kalmadığı için ya da tam tersine o hesabı daha da kabarık hale getirmek uğuruna bitip-tükeniveren sevgilerden değildi onlarınki… Devam et »

Een leven om van je te houden
misschien een engel die mijn hart heeft gestolen
op de geur van je lichaam werden de bloemen jaloers
het wind zal komen je haren zullen met de wind vliegen
je ogen zorgde ervoor dat ik diep in je leefde
haar knuffels waren zo warm
ik vergat al die blikken in men omgeving
toen je lippen mijn lippen raakten
ik liet me als een onschuldige baby aan je over en geniete van je liefde
lange wegen wou ik gewoon da ik je ging ontmoeten
de vroegere plaats waar we afspreekten
toen je handen mijn handen vastpakten
toen je ogen naar mijn ogen keken
ik kreeg een gelukkige gevoel
het is zo groot dat de woorden dat zelfs niet kunne verklaren
ik ben aan je verbonden en ben verliefd op jou
en nu kom ik terug naar daar
weet niet hoeveel ik je mis
deze keer is deze ontmoeting niet met en gelukkige gevoel
ik kom met een pijn deze keer
niks gaat zoals vroeger zijn
ik ga je zelfs niet aanraken
ik zal je misschien een paar minuten zien
waarom schat waarom wat is er met ons gebeurd
kom terug ik hou van jou
ik heb gezwegen had geen woord meer om te zeggen
ik ben boos, boos op mijn lot
wat had ik verwacht wat heb ik gekregen
mijn hart kan het herinneringen niet vergeten
het regen is zo hardt dat het niet stopt
de zon is weer weg het is duisternis
wachten niet meer voor niks het heeft geen zin meer er is geen hoop meer
ik heb jammer genoeg zonder hoop van je gehouden
je bent weg ik heb geen hoop meer da je terug gaat komen
ik ben gevallen in je vuur gevallen
ik dacht dat deze liefde nooit zou eindigen
nu heb ik een toekomst zonder jou
mijn verdwenen zon gaat niet meer schijnen
deze lichaam gaat zonder jou niet leven
mijn tranen zullen ook mijn hoop van me nemen
enkel herineringen die van je zijn over gebleven
zullen me misschien foppen
zo heb ik van je gehouden…

(Türkce)
Kalbimin aynası gerekti, kalem ile kağıtlara döktüm…
Yazdığım besteler yaşadığım gerçekler, ya da çok istediğim hayaller. Eğer yazmaya başlamasaydım şimdi yaşayan bir ölüydüm. Kağıtlar dostum oldu, sevgim yoksul ama bu yolun sonu yoktu, sevdikçe, düşündükçe ve hayallerim oldukça Allah’ımın verdiği son nefesime kadar yazacağım. Önüme taş da, engel de çıksa atlarda geçerim. Ben yalnız tek düşünce ve tek hedefliyim ama asıl aşk ve sonsuz sevgi uğruna ölmeyi değil yaşamı göze alırım….

(Deutsch)
Alles was sich aus meinem Herzen spiegelt, schrieb ich auf Blätter….
Die Texte die ich schreibe sind Geschichten die ich erlebt habe oder Träume die ich gerne verwirkliche würde. Hätte ich nicht angefang Texte zu schreiben wäre ich jetzt nur eine lebende Leiche. Die Blätter sind zu meinen Freunden geworden mit unendlicher Liebe danach, denn solange ich Liebe, Denken kann und Träume habe werde ich schreiben bis Allah mir die Seele nimmt. Sollten Hürden auftauchen werde ich die ganz einfach überspringen. Mein Ziel ist es für die wahre Liebe nicht zu sterben sondern dafür weiter zu Leben….

Bir gece yarısı deniz kıyısında yıldızlara bakarak seni düşledim, o güzel gözlerin beni benden alan gözlerin geldi ilk aklıma, aynı şuan gökyüzünü aydınlatan yıldızlar gibi parlıyordu hayalimde, sonra hiç unutamadığım seninle geçirdiğimiz güzel anlar geldi aklıma, keşke diyorum keşke o güzel anların tadını doya doya çıkarsaydım ama şimdi her şey için geç kaldım aşkım… Sana doyamadan seni kaybettim, o sımsıcak sarılmalarını seni seviyorum dediğin anları o kadar çok özlüyorum ki anlatamam, senin ufacık bir tebessümüne bile hasret kaldım aşkım hasret… Ve ben şuan Allah’a yalvarıyorum inşallah bir gün beni yine seversin ve beni hiç yalnız bırakmazsın diye, seni seviyorum…

Git şimdi uzaklara yaralı kalbimi bırak da git bu gönlümün seni ne kadar sevdiğini bilemezsin geceler boyunca senin için ne kadar gözyaşı döktüğümüz bilemezsin sen, hadi sev artık beni daha fazla üzme beni son ver mutsuzluğuma hadi tut ellerimi aşkım sar kollarına beni eskisi gibi  anlasana muhtacım sana… Bitir bu hasretimi bitir artık vazgeçemiyorum senden ne yapayım seviyorum seni anlasana deliler gibi seviyorum…

Bir zamanlar mutluydum mutluluğumu sözlerimle anlatırdım ama artık yazamıyorum sözlerim hep acı, yalnızlık ve hüzün anlatır oldu… Bir bilsen sensiz ne haldeyim her gün gittiğim o yerdeki uçurumdan atmak istiyorum kendimi daha fazla acı çekmek istemiyorum ama bir türlü yapamıyorum belki ölümümden kendini suçlarda üzülürsün diye, kıyamıyorum sana senin üzülmeni istemiyorum… Bu güne kadar hak etmediğim bir çok şeyi bana yaşatsan da ben sana yinede kıyamıyorum bir tanem, seni gördüğüm an kalbim yerinden çıkacakmış gibi oluyor ne kadar heyecanlanıyorum bir bilsen yine sana eskisi gibi aşkım demek geliyor içimden seni seviyorum demek istiyorum ama dilim tutuluyor sanki söyleyemiyorum… Bak gülüm bir gemi kalkıyor limandan içinde bir genç var bütün umutlarını, hayallerini ve o büyük sevgisini kalbine gömmüş gidiyor bilmediği diyarlara, işte o benim bir tanem gidiyorum bu hatıralarımla dolu şehirden sana olan sevdamı kalbime gömüp gidiyorum, ardımdan bakıp da üzülmezsin biliyorum unutma ki ben seni canımdan bile çok sevdim şimdi senden bana hatıra kalan bir resmin var elimde, o güzel gözlerine bakıp, bakıp ağlayacağım neyse gemi kalkıyor benim gitmem lazım, elveda sonsuza kadar seveceğim tek aşkım gidiyorum artık…